In de geest van zijn tijd blijft deze krasse zeventiger belang hechten aan een titel, een productnaam, waaronder hij een betekenis zoekt, een achterliggend idee.
Sterk aanbevolen, vindt hij, voor het politieke bedrijf.
De verbliksemde LR-extremen hebben dat goed begrepen. Ze plukken rijkelijk de vruchten van hun spreekwoordelijk ideologisch bij de les blijven.
Maken we vervolgens een opname van Het Midden. De BDW-factor heeft dit grondig hertekend. The winner takes it all. Zolang het in de lagere regionen kwalitatief blijft duren en het publiekelijk niet gaat storen dat NVA alle beheerspostjes, oude politiekgewijs, opeist.
CD&V scoort inhoudelijk niet slecht nu Sammy – hoewel Ramses Shaffy door mijn hoofd zindert – opnieuw wat meer gevat charisma in huis gebracht heeft, maar gaat door een verdiende langdurige identiteitscrisis sinds ze haar evidente macht en middenveld zag uithollen.
Groen heeft haar wervende kleur mee maar slaagt er maar niet haar ego-factor ‘menselijke wreedheid’ te temperen. Twee Ecolo-voorzitters die niet door één deur kunnen. Zoiets legt bloot en bekrachtigt de kans op marginalisering.
De grootste storingen in de halfronden doen zich voor bij de ooit traditionele kleuren rood en blauw. Hun koortsachtig hengelen naar een denkbeeldig volk dat hun achterban moet vertegenwoordigen, bereikt zonovergoten climaxen.
Met hun ‘Vooruit’ wist de roze incrowd zichzelf nog enigszins socialistisch te profileren. Daartoe moesten ze hun oorspronkelijke Instituut in Gent de gifbeker doen drinken en de culturele medewerkers ervan tot de door niemand overgenomen Vier Nul laten herscholen. In 2021 van deze eeuw was dat zo geklaard.
Een Beweging zou het worden. In praktijk door één ook-oudere Frank rechtgehouden.
Bij blauw is het erger gesteld. Ooit een heuse kracht aan snedige ideeën. Mijn negende deel liberaal erkent hun ruime verdiensten voor mensenrechten en blijft sympathiseren met de sisterhood en liberté uit de historische slogan.
Buiten voor hun betenisvolle vrouw-man inzet, heeft dat negende hen schandelijk zien falen voor egalité.
Hun ik-denken overstijgt slechts bij grote uitzondering de persoonlijke verrijking. Om staatsman Charles De Gaulle over deze eindigheid te citeren ‘la propriété, le bénéfice des entreprises n’appartient qu’au capital.’
Tot daar de oppervlakkige overhaaste voorbeschouwing.
Concreet gaat het er in deze bijdrage om dat een Mens – vooral een jonge Mens – maar het ongeluk zal hebben zich vandaag als Liberaal te situeren in Vlaandren mijn Land. Ons franstalig België kent qua Verlichting tenminste nog een slimme notoire brulboei die het ruim voor het zeggen neemt.
Ben ik echt de enige die met ‘Anders’ geen kant uit kan? Of alle kanten. In VLD vond ik nog ‘Liberalen’ én ‘Democraten’ terug. Dit laatste distantiërend tegenover eerstgenoemde fracties die de democratie een lastige bijkomstigheid vinden [voor zover deze ingesteldheid ondertussen niet een grootste gemene deler geworden is, maar dit terzijde].
Terwijl de naam ‘Vooruit’ enig kortdurend beleefd gegrom in de marge moest verrekenen, is ‘Anders’ moeiteloos de stroom ingezwommen. De pers heeft de naam breed, zonder noemenswaardige opmerkingen, overgenomen.
Er kwam geen lastig partijcongres met een opverende Willy De Clercq aan te pas. Anno 2026 heeft de wisselvoorzitter met een stamboom gesproken en gedecreteerd dat het goed was.
Waar zou – kwalitatief-politiek-inhoudelijk – Anders nu toch voor staan? Anders dan ‘wat’? Bijna dacht ik ‘in godsnaam’ te schrijven. Wat is de bindende kracht enerzijds, het onderscheidende kenmerk anderzijds? Nog niemand van deze groep schijngelijkgestemden heb ik het helder horen uitleggen.
Gezien alle ex-grote partijen in hetzelfde recept roeren en het voor de kiezer pieren is naar de vermicelli-accentjes, roept Anders een optelling op van gebrekkige profielen. Iets als vliegen afvangen, scoren nadat de wedstrijd gespeeld is. Het hanengevecht kan ook. Gezien de ooit liberale voorgeschiedenis, nog meer dan ooit ieder voor zich.
Zoveel meningen als er resterende leden zijn.
Is het zover gekomen dat men Guy en zijn broer uit pensioen moet terugroepen om ons hun les ‘unique selling proposition’ te laten doceren? Dat eigenheid, dossierkennis, eensgezinde constructieve ijver en bescheiden dienen van het algemeen belang het politieke fundament vormen, niet het afzetten tegen alle foute anderen.
Als ik me even op een volstrekt foute manier inleef in wat onze gestationeerde blauwe mandatarissen op leeftijd, na hun reeks KO’s op rij, doormaken, overkomt me een sentiiment als ‘zolang men nog een drietal jaar niet aan mijn wedde en mijn uittredingsvergoeding raakt, kan ik zelfs Anders vlot ondergaan. Ondertussen kijk ik rustig uit waar ik tijdig een nieuwe stek vind of, lokaal, onder welke onbegrijpelijke coalitie ik me kan handhaven.’Iets met ‘Samen’ of ‘Brug’.
’t Zijn tijden, waarin het sterven van het hondje van van onze christelijke voorganger voorpaginanieuws vormt, het radiojournaal drie items telt waaronder de laatste voetbalwedstrijd de meeste tijd beneemt, Aleppo vergeten is en Anders helemaal Niets oproept.
Haro Waden, manifeste burger